بیماری پارکینسون چیست؛ طول عمر بیماران پارکینسون

تاریخ آخرین آپدیت دسامبر 2, 2025  توسط زینب مالزیری

بیماری پارکینسون چیست ؟

بیماری پارکینسون یک اختلال عصبی پیشرونده است که بر حرکت تأثیر می گذارد. این بیماری به دلیل از بین رفتن سلول های عصبی در مغز که دوپامین تولید می کنند، رخ می دهد. دوپامین ماده شیمیایی است که به کنترل حرکات بدن کمک می کند.

بیماری پارکینسون چگونه به وجود می آید؟

علت دقیق این بیماری ناشناخته است، اما محققان معتقدند که ترکیبی از عوامل ژنتیکی و محیطی در ایجاد آن نقش دارند.

عوامل ژنتیکی:

• اگر یکی از اعضای خانواده شما به این بیماری مبتلا باشد، خطر ابتلا به این بیماری در شما بیشتر است.
• تعدادی از جهش های ژنی با افزایش خطر ابتلا به این بیماری مرتبط هستند. با این حال، این جهش ها به تنهایی باعث بیماری نمی شوند.

عوامل محیطی:

• قرار گرفتن در معرض سموم خاص، مانند آفت کش ها و حلال ها، ممکن است خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهد.
• برخی از مطالعات نشان داده اند که آسیب سر ممکن است خطر ابتلا به این بیماری را افزایش دهد.

علائم بیماری پارکینسون

• لرزش: لرزش در دست ها، پاها، فک یا سر شایع ترین علامت است. لرزش معمولاً در حالت استراحت رخ می دهد و زمانی که حرکت می کنید یا روی چیزی تمرکز می کنید، کمتر می شود.
• سفتی عضلانی: سفتی عضلانی می تواند حرکت را دشوار کند و باعث درد شود.
• برادی کینزی: حرکات کندتر از حد معمول.
• عدم تعادل و مشکل در راه رفتن: ممکن است تعادل خود را از دست بدهید یا به راحتی زمین بخورید.
• تغییرات در گفتار: ممکن است صحبت کردن شما آهسته تر یا نامفهوم تر شود.
• تغییرات شناختی: ممکن است دچار مشکلات حافظه، مشکل در تمرکز یا افسردگی شوید.

مراحل بیماری پارکینسون

این بیماری به طور کلی در مراحل زیر پیشرفت می کند:

• مرحله 1: علائم خفیف هستند و ممکن است فقط در یک طرف بدن قابل توجه باشند.
• مرحله 2: علائم واضح تر می شوند و ممکن است هر دو طرف بدن را تحت تاثیر قرار دهند.
• مرحله 3: فرد مبتلا به کمک برای انجام فعالیت های روزانه نیاز دارد.
• مرحله 4: فرد مبتلا به ناتوانی شدید نیاز دارد و ممکن است نیاز به مراقبت دائمی داشته باشد.
• مرحله 5: فرد مبتلا در بستر است و نیاز به مراقبت شبانه روزی دارد.

طول عمر بیماران پارکینسون چقدر است؟

طول عمر بیماران پارکینسون به طور قابل توجهی متفاوت است و به عوامل مختلفی از جمله سن هنگام تشخیص، شدت بیماری و دسترسی به مراقبت های پزشکی بستگی دارد.

به طور کلی، امید به زندگی برای افراد مبتلا به این بیماری حدود 10 تا 20 سال کمتر از امید به زندگی برای افراد بدون این بیماری است. با این حال، این فقط یک میانگین است و بسیاری از افراد مبتلا به این بیماری عمر طولانی تری دارند.

عوامل متعددی می توانند بر طول عمر بیماران پارکینسون تأثیر بگذارند، از جمله:

• سن هنگام تشخیص: افرادی که در سنین پایین تر به این بیماری مبتلا می شوند، به طور کلی امید به زندگی طولانی تری نسبت به افرادی که در سنین بالاتر مبتلا می شوند، دارند.
• شدت بیماری: افراد مبتلا به این بیماری خفیف به طور کلی امید به زندگی طولانی تری نسبت به افراد مبتلا به بیماری شدید دارند.
• دسترسی به مراقبت های پزشکی: افراد مبتلا به دسترسی به مراقبت های پزشکی با کیفیت، به احتمال زیاد علائم خود را به خوبی کنترل می کنند و عمر طولانی تری دارند.

علاوه بر این، پیشرفت های اخیر در درمان این بیماری ممکن است به افزایش امید به زندگی بیماران کمک کند. داروهای جدید و روش های درمانی در حال توسعه است که می تواند به کند شدن پیشرفت بیماری و بهبود کیفیت زندگی افراد مبتلا به این بیماری کمک کند.

اگر به بیماری پارکینسون مبتلا هستید، مهم است که با پزشک متخصص پارکینسون خود در مورد چشم انداز خود صحبت کنید. آنها می توانند به شما کمک کنند تا درک کنید که چگونه بیماری شما بر طول عمر شما تأثیر می گذارد و چه کاری می توانید برای افزایش شانس خود برای یک زندگی طولانی و سالم انجام دهید.

نقل قول:

Parkinson’s disease is a progressive disorder of the nervous system. It affects a person’s movement and mental ability, with the symptoms getting worse over time

ترجمه متن:

بیماری پارکینسون یک اختلال پیشرونده در سیستم عصبی است. این بر حرکت و توانایی ذهنی فرد تأثیر می‌گذارد و با گذشت زمان علائم بدتر می‌شود.

medicalnewstoday

بیشتر بخوانید: معرفی بهترین متخصص های مغز و اعصاب

آیا بیماری پارکینسون کشنده است؟

طبق تحقیقاتی که در مورد این بیماری انجام شده می توان نتیجه گرفت که بیماری پارکینسون به طور مستقیم کشنده نیست و بیماران مبتلا به این بیماری می توانند به اندازه افرادی که به این بیماری مبتلا نیست زندگی عادی و پرباری داشته باشند. با این حال که بیماری پارکینسون به طور مستقیم کشنده نیست اما عوارض آن می تواند در امید به زندگی تاثیر منفی داشته باشد و عوارض آن می تواند منجر به مرگ شود.

علل شایع مرگ در افراد مبتلا به بیماری پارکینسون عبارتند از:

• پنومونی: عفونت ریه که می تواند در افرادی که به دلیل بیماری پارکینسون مشکل بلع یا تنفس دارند، رخ دهد.
• خفگی: خفگی می تواند در اثر ناتوانی در بلع یا مشکلات تنفسی ایجاد شود.
• آسیب های تصادفی: افراد مبتلا به بیماری پارکینسون ممکن است بیشتر در معرض خطر سقوط و سایر تصادفات باشند که می تواند منجر به آسیب های جدی یا مرگ شود.
• خودکشی: افسردگی یک عارضه شایع بیماری پارکینسون است و می تواند خطر خودکشی را افزایش دهد.

با این حال، مهم است که به یاد داشته باشید که بیماری پارکینسون یک بیماری کشنده نیست. با درمان و مراقبت مناسب، بسیاری از افراد مبتلا به بیماری پارکینسون می توانند زندگی طولانی و پرباری داشته باشند.

Pneumonia, particularly aspiration pneumonia, is the leading cause of death for people with Parkinson’s, accounting for 70%Trusted Source of Parkinson’s deaths.

ذات الریه، به ویژه ذات الریه آسپیراسیون، علت اصلی مرگ و میر 70٪ افراد مبتلا به بیماری پارکینسون می باشد.

healthline

عوامل موثر در طول عمر بیماران پارکینسون

همانطور که قبلاً ذکر شد، طول عمر بیماران پارکینسون به طور قابل توجهی متفاوت است و به عوامل مختلفی بستگی دارد. در اینجا به برخی از مهم ترین عوامل موثر در طول عمر بیماران پارکینسون می پردازیم:

سن هنگام تشخیص:

• افراد مبتلا به بیماری پارکینسون در سنین پایین تر به طور کلی امید به زندگی طولانی تری نسبت به افراد مبتلا در سنین بالاتر دارند. این به این دلیل است که مغز جوان تر بهتر می تواند با بیماری سازگار شده و علائم را کنترل کند.

شدت بیماری:

• افراد مبتلا به بیماری پارکینسون خفیف به طور کلی امید به زندگی طولانی تری نسبت به افراد مبتلا به بیماری شدید دارند. بیماری پارکینسون خفیف با علائم خفیف تر و پیشرفت آهسته تر مشخص می شود، در حالی که بیماری پارکینسون شدید با علائم شدید و ناتوانی قابل توجه همراه است.

دسترسی به مراقبت های پزشکی:

• افراد مبتلا به دسترسی به مراقبت های پزشکی با کیفیت، به احتمال زیاد علائم خود را به خوبی کنترل می کنند و عمر طولانی تری دارند. مراقبت های پزشکی با کیفیت شامل تشخیص زودهنگام و درمان مناسب، فیزیوتراپی، گفتاردرمانی و سایر درمان های حمایتی است.

عوامل مرتبط با سبک زندگی:

• فعالیت بدنی: مطالعات نشان داده اند که ورزش منظم می تواند به بهبود علائم بیماری پارکینسون و افزایش طول عمر کمک کند.
• رژیم غذایی: رژیم غذایی سالم و سرشار از میوه ها، سبزیجات و غلات کامل می تواند به سلامت کلی و طول عمر افراد مبتلا به بیماری پارکینسون کمک کند.
• اختلالات خواب: خواب کافی برای سلامت کلی و عملکرد شناختی افراد مبتلا به بیماری پارکینسون ضروری است.
• مدیریت استرس: استرس می تواند علائم بیماری پارکینسون را بدتر کند. یافتن راه هایی برای مدیریت استرس، مانند مدیتیشن یا یوگا، می تواند به بهبود کیفیت زندگی و طول عمر افراد مبتلا به این بیماری کمک کند.

عوامل ژنتیکی:

• برخی از مطالعات نشان داده اند که جهش های ژنی خاص ممکن است با خطر ابتلا به بیماری پارکینسون و پیشرفت آن مرتبط باشد. با این حال، تحقیقات بیشتری در این زمینه مورد نیاز است.

درمان های دارویی:

• داروهای مختلفی برای درمان علائم بیماری پارکینسون وجود دارد. برخی از این داروها می توانند به کند شدن پیشرفت بیماری کمک کنند. تحقیقات در حال انجام برای توسعه داروهای جدید و موثرتر برای درمان بیماری پارکینسون ادامه دارد.

حمایت اجتماعی:

• داشتن یک شبکه حمایتی قوی از دوستان، خانواده و اعضای جامعه می تواند به افراد مبتلا به بیماری پارکینسون برای مقابله با چالش های این بیماری و حفظ کیفیت زندگی خوب کمک کند.

مهم است به یاد داشته باشید که این فقط یک لیست کلی از عوامل موثر در طول عمر بیماران پارکینسون است. هر فرد تجربه منحصر به فردی با این بیماری دارد و طول عمر او به عوامل متعددی بستگی دارد.

رابطه بین علائم و عوارض بیماری پارکینسون و طول عمر بیماران

همانطور که قبلاً ذکر شد، طول عمر بیماران پارکینسون به طور قابل توجهی متفاوت است و به عوامل مختلفی از جمله سن هنگام تشخیص، شدت بیماری و دسترسی به مراقبت های پزشکی بستگی دارد. علائم و عوارض بیماری پارکینسون نیز می تواند نقش مهمی در طول عمر بیماران ایفا کند.

در اینجا به برخی از علائم و عوارض شایع بیماری پارکینسون و تأثیر آنها بر طول عمر می پردازیم:

لرزش:

• لرزش خفیف معمولاً تأثیر قابل توجهی بر طول عمر ندارد.
• لرزش شدید می تواند انجام فعالیت های روزانه را دشوار کند و منجر به مشکلات ثانویه مانند خستگی و افسردگی شود که می تواند طول عمر را کوتاه کند.

سفتی عضلانی:

• سفتی عضلانی خفیف معمولاً تأثیر قابل توجهی بر طول عمر ندارد.
• سفتی عضلانی شدید می تواند حرکت را دشوار کند و منجر به مشکلات ثانویه مانند درد، پوکی استخوان و مشکلات تنفسی شود که می تواند طول عمر را کوتاه کند.

برادی کینزی:

• برادی کینزی خفیف معمولاً تأثیر قابل توجهی بر طول عمر ندارد.
• برادی کینزی شدید می تواند باعث مشکلات راه رفتن، تعادل و بلع شود که می تواند خطر ابتلا به پنومونی و سایر عوارض را افزایش دهد و طول عمر را کوتاه کند.

عدم تعادل و مشکل در راه رفتن:

• عدم تعادل و مشکل در راه رفتن خفیف معمولاً تأثیر قابل توجهی بر طول عمر ندارد.
• عدم تعادل و مشکل در راه رفتن شدید می تواند خطر سقوط و آسیب دیدگی را افزایش دهد و منجر به مشکلات ثانویه مانند شکستگی استخوان و بستری شدن در بیمارستان شود که می تواند طول عمر را کوتاه کند.

تغییرات در گفتار:

• تغییرات خفیف در گفتار معمولاً تأثیر قابل توجهی بر طول عمر ندارد.
• تغییرات شدید در گفتار می تواند برقراری ارتباط را دشوار کند و منجر به انزوا اجتماعی و افسردگی شود که می تواند طول عمر را کوتاه کند.

تغییرات شناختی:

• مشکلات حافظه خفیف و مشکلات تمرکز معمولاً تأثیر قابل توجهی بر طول عمر ندارد.
• زوال عقل شدید می تواند استقلال و کیفیت زندگی بیمار را به طور قابل توجهی کاهش دهد و منجر به نیاز به مراقبت شبانه روزی شود که می تواند طول عمر را کوتاه کند.

علاوه بر علائم ذکر شده در بالا، عوارض دیگری از این بیماری نیز می تواند بر طول عمر بیماران پارکینسون تأثیر بگذارد، از جمله:

• خستگی: خستگی شدید می تواند انجام فعالیت های روزانه را دشوار کند و کیفیت زندگی را کاهش دهد.
• بی خوابی: مشکلات خواب می تواند منجر به خستگی، تحریک پذیری و افسردگی شود.
• یبوست: یبوست می تواند ناراحت کننده باشد و منجر به مشکلات گوارشی دیگر شود.
• مشکلات ادراری: مشکلات ادراری می تواند منجر به عفونت ادراری و سایر عوارض شود.
• افسردگی: افسردگی یک عارضه شایع بیماری پارکینسون است که می تواند کیفیت زندگی را به طور قابل توجهی کاهش دهد و خطر خودکشی را افزایش دهد.
• در صورتی که هریک از علائمی که در بالا ذکر شد را تجربه کردید یا در افراد اطرافتان مشاهده کردید توصیه می شود سریعتر به متخصص پارکینسون مراجعه کنید تا با معاینه و تشخیص پزشک از پیشرفت بیماری جلوگیری کنید.

رابطه بین جنسیت و طول عمر بیماران پارکینسون

تحقیقات نشان داده است که به طور کلی، زنان مبتلا به بیماری پارکینسون عمر طولانی تری نسبت به مردان مبتلا به این بیماری دارند.

دلایل دقیق این موضوع به طور کامل شناخته شده نیست، اما عوامل متعددی ممکن است در این امر نقش داشته باشند، از جمله:

تفاوت های هورمونی:

• زنان قبل از یائسگی سطوح بالاتری از استروژن دارند. برخی مطالعات نشان داده اند که استروژن ممکن است اثر محافظتی در برابر بیماری پارکینسون داشته باشد.
• مردان سطوح بالاتری از تستوسترون دارند. برخی مطالعات نشان داده اند که تستوسترون ممکن است خطر ابتلا به بیماری پارکینسون را افزایش دهد.

تفاوت های ژنتیکی:

• زنان و مردان دارای کروموزوم های جنسی متفاوتی هستند که ممکن است بر خطر ابتلا به بیماری پارکینسون تأثیر بگذارد.
• برخی از مطالعات نشان داده اند که جهش های ژنی خاصی که با خطر ابتلا به بیماری پارکینسون مرتبط هستند، در زنان شایع تر است تا در مردان.

تفاوت های رفتاری:

• زنان به طور کلی بیشتر از مردان به دنبال مراقبت های پزشکی هستند و ممکن است زودتر بیماری پارکینسون خود را تشخیص دهند و درمان را شروع کنند.
• زنان به طور کلی سبک زندگی سالم تری نسبت به مردان دارند، از جمله رژیم غذایی سالم تر و فعالیت بدنی بیشتر.

داروها و درمان های دریافتی، چقدر در طول عمر بیماران پارکینسون تاثیرگذار است؟نمایش پیش‌نویس‌ها

تأثیر داروها و درمان‌ها بر طول عمر بیماران پارکینسون

داروها و درمان‌های موجود برای بیماری پارکینسون به طور مستقیم بر افزایش طول عمر تأثیر نمی‌گذارند. هدف اصلی این درمان‌ها کنترل علائم بیماری، بهبود کیفیت زندگی و کاهش ناتوانی‌های ناشی از پارکینسون است.

با این حال، این درمان‌ها به طور غیرمستقیم می‌توانند بر طول عمر تأثیر بگذارند. به عنوان مثال:

• کاهش خطر عوارض: داروها و درمان‌های مناسب می‌توانند خطر بروز عوارضی مانند سقوط، شکستگی استخوان، پنومونی و مشکلات قلبی را کاهش دهند که همه این‌ها می‌توانند تهدیدکننده زندگی باشند.
• بهبود کیفیت زندگی: با کنترل بهتر علائم، بیماران می‌توانند فعالیت‌های روزمره خود را بهتر انجام دهند، استقلال خود را حفظ کنند و از زندگی لذت بیشتری ببرند. این بهبود در کیفیت زندگی می‌تواند به طور غیرمستقیم بر طول عمر تأثیر مثبت بگذارد.
• کاهش خطر افسردگی و خودکشی: افسردگی یکی از عوارض شایع بیماری پارکینسون است. درمان‌های مناسب می‌توانند به کاهش علائم افسردگی کمک کنند و خطر خودکشی را کاهش دهند.

بیشتر بخوانید: دکتر زهرا زارع بهترین متخصص اعصاب و روان،روانپزشک تهران 1403

طول عمر بیماران شبه پارکینسون (PSP)

شبه پارکینسون (PSP) یک بیماری عصبی پیشرونده و نادر است که با علائمی مشابه بیماری پارکینسون همراه است. اما برخلاف پارکینسون، PSP معمولاً با اختلالات تعادلی شدید، مشکلات گفتاری و مشکلات بلع همراه است.

متأسفانه، PSP یک بیماری پیشرونده و کشنده است. امید به زندگی پس از تشخیص معمولاً بین ۵ تا ۱۰ سال است، اما این مدت می‌تواند بسته به شدت بیماری و عوارض آن متفاوت باشد.

عوامل موثر بر طول عمر بیماران PSP

• شدت بیماری: هرچه بیماری سریع‌تر پیشرفت کند و علائم شدیدتر باشند، امید به زندگی کوتاه‌تر خواهد بود.
• عوارض: عوارضی مانند مشکلات تنفسی، عفونت‌های مکرر و مشکلات تغذیه‌ای می‌توانند به طور قابل توجهی طول عمر را کاهش دهند.
• سن تشخیص: بیماران جوان‌تر ممکن است مدت زمان بیشتری با بیماری زندگی کنند.
• عوامل ژنتیکی: جهش‌های ژنتیکی خاصی ممکن است بر پیشرفت بیماری و طول عمر تأثیر بگذارند.
• درمان‌ها: در حال حاضر درمانی برای PSP وجود ندارد، اما درمان‌های حمایتی می‌توانند به بهبود کیفیت زندگی و مدیریت علائم کمک کنند.

چرا PSP معمولاً کوتاه‌تر از پارکینسون است؟

• پیشرفت سریع‌تر: PSP معمولاً سریع‌تر از پارکینسون پیشرفت می‌کند و علائم شدیدتری ایجاد می‌کند.
• اختلالات تعادلی شدید: مشکلات تعادل در PSP بسیار شایع است و خطر سقوط و آسیب‌های جدی را افزایش می‌دهد.
• مشکلات بلع: مشکلات بلع می‌توانند منجر به سوء تغذیه، عفونت‌های تنفسی و در نهایت مرگ شوند.

درمان‌های موجود

در حال حاضر درمانی برای PSP وجود ندارد، اما درمان‌های حمایتی می‌توانند به بهبود کیفیت زندگی و مدیریت علائم کمک کنند. این درمان‌ها ممکن است شامل داروهای ضد اسپاسم، فیزیوتراپی، گفتار درمانی و داروهای برای کنترل بزاق دهان باشد.

تحقیقات در حال انجام است تا درمان‌های مؤثرتر برای PSP پیدا شود.

ویژگی	بیماری پارکینسون	بیماری شبه پارکینسون
بیماری	اختلال پیشرونده	اختلال عصبی پیشرونده affecting the brainstem اختلال عصبی پیشرونده (اختلال نورال)
علت	از دست رفتن سلول های عصبی تولید کننده دوپامین از دست رفتن سلول های عصبی تولید کننده	تجمع پروتئین تاو در بافت مغز
علائم	لرزش، سفتی، برادی‌کینزی (کندي حرکت), اختلال تعادل postural	مشابه بیماری پارکینسون، اما با تأکید بیشتر بر مشکلات تعادل، زمین خوردن و زوال عقل
پیشرفت	تدریجی	سریع
امید به زندگی	بسته به فرد و شدت بیماری متفاوت است، اما به طور کلی به خودی خود عمر را کوتاه نمی کند	به طور معمول کوتاهتر از بیماری پارکینسون (5-10 سال پس از تشخیص)
درمان	داروها، جراحی (در برخی موارد)، فیزیوتراپی، کاردرمانی، گفتار درمانی	درمان علامتی ( داروها، فیزیوتراپی) – درمانی وجود ندارد

اگر شما یا یکی از عزیزانتان به PSP مبتلا هستید، مهم است که با یک پزشک متخصص مغز و اعصاب مشورت کنید.

سوالات متداول

1-آیا بیماری پارکینسون قابل درمان است؟

در حال حاضر درمانی قطعی برای بیماری پارکینسون وجود ندارد. اما درمان‌های مختلفی برای کنترل علائم، بهبود کیفیت زندگی و کاهش ناتوانی‌ها در دسترس هستند. این درمان‌ها شامل داروها، فیزیوتراپی، گفتار درمانی و در برخی موارد جراحی است.

2-آیا بیماران پارکینسون زودتر می‌میرند؟

بیماری پارکینسون به طور مستقیم باعث مرگ نمی‌شود، اما عوارض ناشی از این بیماری می‌تواند طول عمر را کوتاه‌تر کند. با این حال، با مراقبت‌های مناسب و درمان به موقع، بسیاری از بیماران پارکینسون می‌توانند زندگی طولانی و با کیفیتی داشته باشند.

3-آیا طول عمر بیماران پارکینسون و شبه پارکینسون متفاوت است؟

بله، طول عمر بیماران پارکینسون و شبه پارکینسون (PSP) متفاوت است. PSP معمولاً یک بیماری پیشرونده‌تر و شدیدتر است و امید به زندگی در این بیماری کوتاه‌تر از پارکینسون است.

آیا سوال دیگری درمورد بیماری پارکینسون دارید؟ سوالات خود را برای ما کامنت بگذارید.

سخن پایانی

بیماری پارکینسون یک سفر منحصر به فرد برای هر فرد است. اگرچه این بیماری پیشرونده است و می‌تواند چالش‌های بسیاری را ایجاد کند، اما با پیشرفت‌های پزشکی و مراقبت‌های مناسب، بیماران می‌توانند کیفیت زندگی خود را بهبود بخشند و طول عمرشان را افزایش دهند.

نکات کلیدی که باید به خاطر داشته باشیم:

• طول عمر قابل پیش‌بینی نیست: عوامل بسیاری بر طول عمر بیماران پارکینسون تأثیر می‌گذارند و پیش‌بینی دقیق آن بسیار دشوار است.
• درمان‌های موجود: اگرچه درمانی قطعی برای پارکینسون وجود ندارد، اما درمان‌های مختلفی برای کنترل علائم و بهبود کیفیت زندگی در دسترس است.
• اهمیت مراقبت‌های حمایتی: علاوه بر درمان‌های پزشکی، مراقبت‌های حمایتی مانند فیزیوتراپی، گفتار درمانی و روانشناسی نیز بسیار مهم هستند.
• سبک زندگی سالم: داشتن یک سبک زندگی سالم با تغذیه مناسب، ورزش منظم و مدیریت استرس می‌تواند به بهبود کیفیت زندگی و افزایش طول عمر کمک کند.
• حمایت اجتماعی: داشتن خانواده و دوستان حمایتگر می‌تواند به بیماران کمک کند تا با چالش‌های بیماری مقابله کنند.

در نهایت، امید به زندگی برای بیماران پارکینسون به طور مداوم در حال افزایش است. با پیشرفت‌های تحقیقاتی و توسعه درمان‌های جدید، می‌توان به آینده‌ای روشن‌تر برای این بیماران امیدوار بود.

اگر شما یا یکی از عزیزانتان به بیماری پارکینسون مبتلا هستید، می توانید به پزشکان مجرب کلینیک ویستان مشورت کنید. پزشک می‌تواند بهترین برنامه درمانی را برای شما طراحی کند و به شما کمک کند تا با این بیماری کنار بیایید. با ما در ارتباط باشید.